In Memoriam: Maria van Boxtel

Maria

We wisten het allang maar wilden het niet weten. Maria, moeder van De Vossewakers was ziek. Een ziekte waarvan we ook wisten dat die fataal zou worden. Niemand maar dan ook niemand wilde DAAR over nadenken.

Maria en Leo waren in hun jonge jaren lid van De Vossewakers maar toen de kindjes kwamen en het bedrijf erg druk was namen ze een sebettecal. Maar ook tijdens die Sebettecal kriebelde het Carnavals bloed en werden er door de Lochte Hoog wagens in de schuur van Maria en Leo gebouwd en toen Dun Beer op het plein in vlammen op ging vond Dun Blaouwun Beer ’s nachts bij Maria en Leo onderdak om unne neije te maken. Maria zorgde voor eten en drinken en de volgende ochtend stond Dun Beer weer op het plein.

Ergens begin jaren 90 kwamen Maria en Leo opnieuw bij onze club. Leo nam de voorzittershamer van Peter over en in huize van Boxtel was het meer en meer Vossewakers voor en Vossewakers na. Achter een goede voorzitter staat altijd een goede back up. Maria ondersteunde Leo met verve en als hij al steken liet vallen zorgde Maria altijd dat het weer goed kwam. Meer en meer werd Maria Unnen echte Vossewaker. Toen Leo het stokje aan Ben over gaf twijfelde ze geen moment en trad toe tot het bestuur als penningmeester. Een taak die ze meer dan 8 jaar op zich genomen heeft.

Maria’s talent achter de naaimachine werd  door de Vossen ge- en misschien soms misbruikt. Vestjes voor De Bende, dasjes voor klein en groot, vlaggen, de huidige jassen voor de hele club niets was haar te gortig.

En dan al die prachtige kleding tijdens de ontelbare optochten. Samen met de kledingcommissie heeft ze er elk jaar voor gezorgd dat we er prachtig bij liepen.

Uitschieters waren de lakei en hofdames kleding, de zonnegoden en ijskoningin, en daarbij sneeuwmannenkleding voor de bende. De kleding werd steeds mooier en professioneler. Steeds meer op maat en perfecte afwerking, geen hobbezakken. Puntje precies, en niet afgeven, vaak werd het meeste door Maria’s hand gemaakt.

En dan natuurlijk ook nog het eten met carnaval. Alles voor iedereen regelen bij De Prins. Natuurlijk vroegen we of we haar moesten helpen maar we wisten het antwoord al bij voorbaat…. Nee niet nodig…. Komt goed.

….. al die uren….. daar zou een goed pensioen bij passen. Maar pensioen of rustig aan doen…. Dat paste niet bij Maria.

We ontdekten in de loop van de tijd ook nog een andere Maria. De zorgzame, de oog voor alles hebbende en steeds weer de op de achtergrond stille kracht zijnde….

We hebben haar dan ook al weer een hele tijd geleden omgedoopt tot ‘Moeder van De Vossewakers’ een titel die slechts aan weinigen toe komt en die je alleen maar kunt krijgen door hem te verdienen. Een bloemetje (uiteraard rood / groen) een kaartje of attentie bij een speciale gebeurtenis, een bezoekje, een telefoontje, een appje. Constant alert als er iets bij een van onze leden gebeurde. Tot het allerlaatst toe terwijl ze er zelf ook al een hele tijd aan toe was.

Afgelopen carnaval, heeft ons bestuur, door allerlei omstandigheden, veel te laat, het zilveren Vossen speldje, aan Maria overhandigd. Het had een plantina moeten zijn met diamanten bezet…..

Wat een bijzondere vrouw, nooit op de voorgrond, nooit voor zichzelf, altijd voor een ander, wat verliezen we in Maria een bijzonder lid.

Leo, Sjoerd, Ruud en Karen de leegte is groot maar laat Maria een groot voorbeeld zijn voor jullie want wat was Maria een geweldige Vrouw, een geweldige Moeder en Schoonmoeder en een geweldige Moeder voor alle Vossen.

Maria, jij hebt geen plekje maar een grote plaats in ons Vossehart en je rust meer dan verdiend. Vaar wel en kijk van boven nog maar eens naar onze wagen, onze loopgroep en ons ooh zo fijne club.

Bedankt!!!!